Carnaval versus geocachen

Ga je mee naar de carnaval?

Zaterdagmorgen mijn vriendin belt of ik mee ga naar de carnaval in Canas de Senhorim. Ik ben , zoals vaak, druk aan het werk in mijn kantoor. Vraag me niet meer wat ik precies aan doen was want mijn kantoor is eigenlijk een groot woord voor mijn werkplek. Hoewel ik wel alles om me heen heb wat nodig is, blijft het een heerlijke plek in onze woonkamer. Uitzicht op de vallei van Valbona en de bergen aan de overkant. Niet verkeerd dus. Er moest veel gebeuren: administratie van de Bed and Breakfast en daarmee dus onze eigen administratie. Voor een vriend zijn gegevens voor de aangifte inkomstenbelasting op een rijtje zetten, werken aan mijn website’s. Beetje op surfen en reageren op social media en meer van dat soort bureau dingen. Heb ik het nog niet over het huishouden en de boodschappen………..

Jullie begrijpen vast wel dat ik niet hoefde na te denken en besloot om alleen de echt noodzakelijke dingen te doen. We hadden om 2 uur ‘s middags afgesproken in Tabua en zouden dan samen naar Canas de Senhorim rijden. Voor mij fijn want naar Tabua is het al gauw 20 minuten en ik had nog nooit van die plaats gehoord. Bij aankomst in Tabua eerst even plassen want met een lichte blaasontsteking is elke wc onderweg een welkom puntje. Vriendin wilde wel rijden en daar gingen we.

Na een half uur kwamen we aan in Canas de Senhorim, mooi plaatsje maar stil. Stil? Waar was nu de mooiste en grootste carnavalsoptocht van de hele regio? De optocht met de mooiste praalwagens en de meeste bombarie? Daar waren we voor gekomen per slot van rekening. Hmm dit werd duidelijk een gevalletje van ons beste Portugees in actie te laten komen. Vriendin ging het vragen, haar Portugees is veel beter dan het mijne. Gelukkig was het uitstapje haar voorstel want………… ja echt…………………. de optocht was pas de volgende dag!!!

Via Geocachen

Na eerst goed gelachen te hebben en we tot de conclusie kwamen dat we dan iets anders wilden doen, geopperd om een geocache te gaan zoeken. Vriendin kende dit wel en zo togen we naar de dichtsbij gelegen cache. Auto vlakbij geparkeerd en de laatste tientallen meters lopen. Ja ja ik kan prima 200o kilometer van Nederland naar Portugal navigeren. Gewoon binnenlands met de auto ook zelfs zonder gps en kaart. Echter navigeren naar die schat toe blijft voor mij een lastig ding. Het begon er al mee dat we steeds in een kring van 25 meter erom bleven wandelen. Het centrum was nergens te benaderen of althans die was zo simpel dat we dat gemakshalve maar over het hoofd hadden gezien. Dan nader je de schat en wordt het zo’n koud-warm spelletje maar dan met je gps. Je wilt niet opgeven maar de gegeven hint door de verstopper past totaal niet in de omgeving. Uiteindelijk gewoon gevonden en gelogd! Yes! Weer eentje.

Toch nog carnaval

Om onze middag nog leuker te maken besloten we om binnendoor terug te gaan rijden. Vriendin heeft niet echt een ingebouwde navigatie maar we gingen op pad zonder hulpmiddelen. Op die manier kom je vaak op de leukste plekjes, de mooiste weggetjes en de bijzonderste dorpjes. Na een tijdje rijden en flink wat omwegen werd de omgeving bekender. Dat klopte ook wel want we waren aangeland in Carregal-do-Sal Currelos. Currelos is gewoon kneuterig, positief kneuterig dan wel te verstaan. Net toen we besloten om hier dan maar een stop met terrasje in te lassen zagen we: Carnaval! Althans we zagen mensen op straat, een afgezette weg, de bombeiros, een iets wat door moest gaan voor praalwagens. Op één na stelde het niet veel voor maar de sfeer was goed, het terrasje was prima. Klein nadeeltje ze hadden geen wijn. Geen rode, geen witte, geen verde en geen rosé. Na een klein uurtje kwam de stoet dan eindelijk in beweging en na 10 minuten was alles gepasseerd………. klein maar gezellig.

Via onze binnendoor weggetjes onze weg naar huis vervolgd en met een voldaan en tevreden gevoel over een leuke en gezellige middag werd ik bij mijn auto afgezet. Appt vriendin ‘s avonds dat ze wel gelijk had over de dag, alleen niet over het tijdstip: het was ‘s avonds om 22.00 uur in Canas de Senhorim. We zijn niet meer teruggegaan!